Ile daje sześć miesięcy sprawozdań

Organizacja reformatorska Issue One przejrzała świeżo złożone federalne sprawozdania lobbingowe za pierwsze półrocze 2026 roku i je zsumowała. Jedenaście największych firm technologicznych, mediów społecznościowych i sztucznej inteligencji wraz z dwiema wiodącymi organizacjami branżowymi wydało od stycznia do czerwca 41 milionów dolarów. To ponad 226 000 dolarów dziennie i około 3 miliony dolarów, czyli 8 procent, więcej niż 38 milionów, które ta sama grupa przeznaczyła w pierwszym półroczu 2025 roku.

Rozbicie na drugi kwartał pokazuje kształt roku. Meta wykazała za okres od kwietnia do czerwca blisko 6 milionów dolarów, Alphabet 5,3 miliona, Microsoft około 3 milionów. Anthropic zaksięgował 1,97 miliona, najwyższy kwartał w swojej historii, a OpenAI 1,2 miliona. Nvidia wykazała 1,25 miliona, a ByteDance 1,14 miliona. Organizacje branżowe wypadły skromniej: TechNet 440 000 dolarów, NetChoice 60 000. U sześciu największych podmiotów w samym tym kwartale pracowało 324 zarejestrowanych lobbystów, co Issue One przelicza na mniej więcej jednego na półtora członka Kongresu.

Alix Fraser, wiceprezes organizacji do spraw rzecznictwa, określił ten obraz jako kampanię wpływu, która głęboko wrosła w Waszyngton. Dokumenty źródłowe są jawne: każdy podmiot rejestruje się w senackim systemie jawności, a sprawozdania wymieniają poszczególnych lobbystów i obszary tematyczne. Własna rejestracja Anthropic streszcza przedmiot w trzech słowach, polityka sztucznej inteligencji, co dobrze pokazuje, ile swobody zostawia ten formularz.

Wnioskuje się o zwolnienie, nie o zbiór zasad

Dlaczego to ważne: pieniądze nie idą na napisanie szczegółowego standardu federalnego. Duża ich część stoi za projektem SANDBOX Act, który pozwoliłby twórcom sztucznej inteligencji występować o zwolnienia z przepisów federalnych uznawanych przez nich za przeszkodę w eksperymentowaniu, pod warunkiem uzgodnienia środków ograniczających ryzyko dla konsumentów i bezpieczeństwa. Zwolnienia obowiązywałyby dwa lata i mogłyby być przedłużane łącznie do dziesięciu. Biuro polityki naukowej i technologicznej Białego Domu prowadziłoby ten mechanizm i corocznie składało sprawozdania Kongresowi, a Kongres mógłby uczynić każde udane zwolnienie trwałym.

Drugi instrument jest ostrzejszy. American Artificial Intelligence Leadership and Uniformity Act wpisałby pierwszeństwo prawa federalnego do ustawy i wprowadził czasowe moratorium na przepisy stanowe ograniczające modele i systemy sztucznej inteligencji w handlu międzystanowym. Argument jest ten sam, który publicznie przedstawia dyrektor biura naukowego: że mozaika przepisów stanowych szkodzi innowacjom i najmocniej uderza w firmy zbyt małe, by poruszać się w pięćdziesięciu reżimach. Niezależnie od oceny tego argumentu warto patrzeć na skutek w razie powodzenia: mniej rzeczy, które twórca musi mierzyć, dokumentować i publikować.

Dlaczego amerykański spór o zwolnienia ląduje na europejskim biurku

Sedno sprawy: dostawcy nie budują jednego modelu dla Waszyngtonu i drugiego dla Brukseli. Budują jeden, a obowiązki, które ciążą na nich na rynku macierzystym, współdecydują o tym, co w ogóle istnieje w środku i nadaje się do zaraportowania. Ten związek umyka większości relacji o tych sprawozdaniach, bo traktują one kwoty lobbingowe jako amerykańską politykę, a nie jako kwestię łańcucha dostaw, który kończy się na waszym biurku.

Wasza strona tego łańcucha ma datę. Od 2 sierpnia obowiązują uprawnienia egzekucyjne Komisji wobec dostawców modeli sztucznej inteligencji ogólnego przeznaczenia. Urząd do spraw sztucznej inteligencji przechodzi od perswazji do przymusu: może żądać dokumentacji, samodzielnie oceniać modele, nakazywać środki naprawcze, ograniczyć lub wycofać model z rynku unijnego oraz nakładać kary do 15 milionów euro lub 3 procent światowego obrotu. Tego samego dnia wchodzą obowiązki przejrzystości z artykułu 50, czyli informowanie, że ma się do czynienia z systemem sztucznej inteligencji, oraz oznaczanie syntetycznego dźwięku, obrazu, wideo i tekstu.

Czytajcie te dwie rzeczy razem. Znaczna część tego, co będziecie musieli wykazać w sprawie modelu, którego nie zbudowaliście, musi pochodzić od strony, która go zbudowała. Jeśli ta strona zdoła ograniczyć to, co musi wytwarzać, luka nie zostanie w Waszyngtonie. Pojawi się w waszych aktach, dokładnie tam, gdzie organ poprosi o uzasadnienie twierdzenia o licencjonowanym systemie.

Klauzula, która powinna wejść przed sierpniem

Praktyczna odpowiedź jest umowna i niewielka. Przy najbliższym przedłużeniu wymieńcie z nazwy dokumenty, których potrzebujecie, zamiast odsyłać ogólnie do zgodności: dokumentację modelu, opis źródeł danych treningowych na poziomie wymaganym przez rozporządzenie, powiadomienie o istotnej zmianie oraz sposób oznaczania generowanych wyników. Do każdego dopiszcie datę i obowiązek powiadomienia was o zmianie. Dostawca, który zamierza obsługiwać rynek europejski, i tak już większość tego wytwarza; ten, kto waha się przy klauzuli, powiedział wam coś użytecznego, zanim zapłaciliście.

Zróbcie to samo na wejściu. Pytania zakupowe o dostawców sztucznej inteligencji wciąż najczęściej kończą się na bezpieczeństwie i miejscu hostingu, co było właściwym pytaniem trzy lata temu. Od 2 sierpnia liczy się pytanie węższe i bardziej niewygodne: pokażcie mi dokumentację, którą przekazalibyście organowi nadzoru rynku. Zadajcie je przed podpisem, póki macie jeszcze siłę negocjacyjną, i trzymajcie odpowiedź razem z rejestrem czynności przetwarzania, a nie w teczce transakcji.

Czytaj dalej: Anthropic chce zbadania każdego modelu  |  25 firm AI prosi Waszyngton o poparcie otwartych modeli