De Cijfers van Batch Zero

CenterPoint Energy liet beleggers op 28 juli 2026 weten het tienjarige investeringsplan te verhogen van 65,5 miljard naar 66,7 miljard dollar, een stijging van 1,2 miljard die bijna volledig wordt gedreven door een enkele factor: de hoeveelheid grote elektrische lasten die in de rij staat om aan te sluiten op het net in het gebied rond Houston. Het bedrijf zei via Batch Zero, de eerste groep onder de heringerichte Texaanse regels voor grote lasten, meer dan 17 gigawatt aan projecten te hebben ingediend, waarvan ongeveer 14 gigawatt op weg is om als basislast of onderzochte last te kwalificeren.

Veertien gigawatt is geen klein getal naast Houston Electrics huidige piekvraag van 21 gigawatt. CenterPoints eigen kader, een stijging van meer dan 65 procent boven de systeempiek, is het soort cijfer dat normaal gereserveerd is voor netuitbreidingen over meerdere decennia, niet voor een enkele resultatenpresentatie. Het management koppelde er een concrete belofte aan: over de komende tien jaar zouden de nieuwe aansluitingen de nettarieven voor huishoudens en bedrijven met minstens 5 miljard dollar moeten verlagen, omdat grote lasten een deel van de vaste netkosten dragen dat anders op kleinere klanten zou drukken. Bijna alle 14 gigawatt zou uiterlijk in 2031 moeten zijn aangesloten.

Waarom Dit Niet het Gebruikelijke Verhaal Over Spooklast Is

Uitspraken van nutsbedrijven over datacentervraag hebben hun scepsis eerlijk verdiend. Wachtrijen voor opwek- en lastaansluitingen in de hele Verenigde Staten liggen bezaaid met megawatts die werden gereserveerd, geteld in een persbericht en vervolgens stilletjes weer ingetrokken. Het rapport Queued Up 2026 van het Lawrence Berkeley National Laboratory, gepubliceerd in juni 2026 en met dekking van ongeveer 98 procent van de geïnstalleerde Amerikaanse opwekcapaciteit over zeven onafhankelijke netbeheerders en 50 niet-ISO-balanceringsgebieden, stelde vast dat van de capaciteit die tussen 2000 en 2020 een aansluiting had aangevraagd, eind 2025 slechts 13 procent daadwerkelijk in bedrijf was. Vijfenzeventig procent was ingetrokken.

ERCOTs nieuwe aansluitproces voor grote lasten, geformaliseerd via de Nodal Protocol Revision Request 1234 en de Planning Guide Revision Request 115 en verder aangescherpt door de Texaanse senaatswet SB6, is specifiek gebouwd om dat patroon bij grote lasten te doorbreken. Voordat ERCOT een project zelfs maar begint te onderzoeken, moet de klant locatiecontrole en ontwikkelingsgereedheid aantonen, en vervolgens een financiële waarborg van 50.000 dollar per MW aangevraagde piekvraag storten. Wordt het project later vertraagd, verkleind of ingetrokken, dan krijgt de klant slechts 20 procent van die gestorte waarborg terug; de resterende 80 procent vloeit naar de tarievenbasis van de transmissienetbeheerder. Elke betaling die de klant deed voor de directe kosten van de eigen aansluiting is onder geen enkele omstandigheid terugbetaalbaar, ook niet bij vrijwillige intrekking. Dat is een reële uittredingskost, geen loze aankondiging.

Het Segment Dat het Krantenkopcijfer Verbergt

CenterPoints eigen cijfers tonen al dat niet alle 14 gigawatt zich op hetzelfde zekerheidsniveau bevindt. Van het totaal heeft ongeveer 10 gigawatt beide door ERCOT vereiste aansluitstudies doorlopen en komt in aanmerking voor de status basislast, de sterkste classificatie die in het nieuwe proces beschikbaar is. De resterende ongeveer 4 gigawatt kwalificeert alleen als onderzochte last, wat betekent dat een van de twee vereiste studies is doorlopen maar de andere niet. Beide segmenten tellen mee voor de 14 gigawatt die CenterPoint aanhaalt in zijn vergelijking van 65 procent boven de piekvraag en in zijn besparingsprognose van 5 miljard dollar. Noch het persbericht van 28 juli, noch CenterPoints publieke toelichting maakt duidelijk hoeveel van de verwachte 5 miljard dollar afhangt van de volledig onderzochte 10 gigawatt tegenover de gedeeltelijk onderzochte 4 gigawatt.

Dat verschil is relevant omdat het verbeurdmechanisme voor beide segmenten hetzelfde werkt, terwijl de kans dat een project daadwerkelijk wordt aangesloten niet hetzelfde is voor een volledig onderzochte last als voor een last waar nog een studie ontbreekt. Een cijfer dat een bijna zeker segment vermengt met een minder zeker segment, zonder ze te scheiden, is niet oneerlijk, maar het is ook niet het volledige beeld.

Waar een Betrokken Partij Werkelijk op Moet Letten

Voor een industriële of zakelijke netklant binnen ERCOT, of voor wie een vestigingsbeslissing in Texas afweegt tegen CenterPoints prognose, luidt de praktische les: behandel het cijfer van 65 procent boven de piekvraag als een ontwerpcapaciteit waar CenterPoint naartoe werkt, niet als een garantie dat 5 miljard dollar aan besparingen op schema binnenkomt. De waarborg- en niet-terugbetalingsregels verkleinen de kans op een herhaling van het landelijke patroon van 75 procent intrekkingen dat Berkeley Lab documenteerde, en dat is echte, verifieerbare vooruitgang ten opzichte van het oude, speculatieve wachtrijmodel. Maar het verkleint de kans, het elimineert die niet, vooral niet voor de ongeveer 4 gigawatt die nog niet beide studies heeft doorlopen.

De overdraagbare vraag voor elk nutsbedrijf dat een vergelijkbare besparingsberekening voor grote lasten voorlegt, in Texas of elders, is eenvoudig: weerspiegelt het cijfer een volledige boekhouding van het uittredingskostenmechanisme van het aansluitproces, inclusief wat er gebeurt met verbeurde waarborgen en niet-terugbetaalbare betalingen als de last niet volledig tot stand komt, of is het een brutoprognose die aanneemt dat 100 procent van de aansluitbare capaciteit op schema verandert in gefactureerde last. CenterPoints Batch Zero-aanvraag is een echt sterker datapunt dan de geschiedenis van spooklast in de sector. Het blijft niettemin een prognose, deels gebaseerd op een segment dat zijn eigen kwalificatieproces nog niet heeft afgerond.

Lees hierna: FERC's netwerktermijn verloopt deze week  |  PJM Opent 10 Snelspoorplekken in een Wachtrij van 220GW