Wat Amerika Net Heeft Gekocht
Op 24 september liet het Amerikaanse ministerie van Energie 31 netprojecten in 26 staten weten dat ze samen 5,25 miljard dollar hadden gekregen, waarvan 1,9 miljard rechtstreeks van de federale overheid en de rest ingebracht door de ontvangers zelf. Het programma heet SPARK, Speed to Power through Accelerated Reconductoring and other Key Advanced Transmission Technology Upgrades, en het idee erachter is simpel: nutsbedrijven betalen om dikkere, slimmere kabels te trekken door masten die er al staan, in plaats van jaren te wachten op nieuwe verbindingen.
Het ministerie verwacht dat de projecten meer dan 1500 mijl aan hoogspanningslijnen vervangen of herbouwen, ongeveer 2400 kilometer, en netverbeterende technologie inzetten over bijna 21000 mijl, ongeveer 33800 kilometer, waardoor meer dan 23 gigawatt vrijkomt voor naar schatting 100 miljoen Amerikanen. Minister van Energie Chris Wright noemde het een reparatie van infrastructuur die er al staat: "Deze investeringen halen meer uit de infrastructuur die we al hebben, brengen meer stroom over het net en helpen betaalbare, betrouwbare en veilige energie te leveren." Onderminister Catherine Jereza formuleerde het doel zonder omwegen: "Het ministerie handelt met urgentie om ons net te versterken, kosten te verlagen en Amerika de nodige energie-infrastructuur te geven."
Wat Groot-Brittannië Net Heeft Geschrapt
Vier dagen eerder rondde de Britse netbeheerder NESO een heel andere ingreep af. NESO financierde geen enkele kilometer kabel. Het schreef de regels opnieuw over wie eigenlijk op de wachtlijst voor een netaansluiting mag staan, en paste ze toen toe: 1500 aanvragen beoordeeld in vijf maanden, gesteund door meer dan 60 werkgroepen uit de sector, waarbij een achterstand werd geschrapt die NESO zelf vier keer zo groot noemt als wat Groot-Brittannië in 2030 nodig zal hebben, met sommige projecten die tot 10 jaar op een antwoord hadden gewacht.
Wat de schoning overleefde, is nu verdeeld in twee vensters, aansluiting voor 2030 en aansluiting voor 2035, en NESO zegt dat de criteria nu "projecten die klaar zijn om te bouwen en toekomstige behoeften zoals zonneparken, datacenters en superhubs voor elektrische voertuigen" bevoordelen boven speculatieve plannen die nooit gebouwd zouden zijn. Dat is voor een datacenterexploitant echt nuttig om eerder dan later te weten. Op zichzelf is het geen enkele extra megawatt op de kabel.
Een Wachtlijst Is Geen Net
Zet je de twee bewegingen naast Europa's eigen lezing van hetzelfde probleem, dan wordt het verschil scherper. ENTSO-E, de koepel die de transmissiebeheerders van het continent coördineert, raamt de rekening voor het grensoverschrijdende, hybride en offshore net dat Europa echt nodig heeft op 800 miljard euro tot 2050, meer dan 100000 extra kilometer aan lijnen, gefinancierd zoals Europese netten meestal gefinancierd worden: terugverdiend via nettarieven over decennia, niet in een keer uitgekeerd als federaal contant geld zoals bij SPARK.
Het geld van SPARK koopt elektronen, op een termijn van maanden, door meer capaciteit uit bestaande masten te persen. De hervorming van NESO koopt een sneller, eerlijker antwoord op welke projecten ooit echt van de grond zouden komen. Tot nu toe heeft alleen het Amerikaanse programma zijn resultaat in contanten betaald in plaats van in wachttijd.
| Beweging | Wat er veranderde | Wat er niet veranderde |
|---|---|---|
| SPARK van het DOE (VS) | 5,25 miljard dollar toegezegd aan 31 projecten, meer dan 23 GW vrijgemaakt | Projecten hebben nog maanden bouwtijd nodig; niet elke Amerikaanse staat kreeg een project |
| NESO-hervorming (VK) | Achterstand van een lijst 4 keer groter dan de vraag in 2030 teruggebracht tot een pijplijn in twee fasen | Geen nieuwe kabel gefinancierd; capaciteit moet nog fysiek gebouwd worden |
| ENTSO-E-vraag (EU) | 800 miljard euro en meer dan 100000 km als nodig aangemerkt tot 2050 | Er bestaat nog geen federaal fonds om dat te betalen |
De Vraag Voor Je Tekent
Wie in Groot-Brittannië of elders in Europa met een aanbod voor een netaansluiting zit, heeft nu een scherpere vraag dan wanneer word ik aangesloten. Vraag liever: komt er bij dit aanbod nieuwe, gefinancierde en in aanbouw zijnde fysieke capaciteit, of schuif ik alleen op een lijst omhoog voor capaciteit die nog iemand moet bouwen, die nog iemand moet betalen, volgens een planning die niemand tot nu toe heeft toegezegd. De hervorming van NESO beantwoordt de eerste helft van die vraag sneller dan voorheen. Aan de tweede helft raakt ze helemaal niet.
Het SPARK-programma laat een overheid zien die dat gat vooraf met contant geld dicht, in plaats van het over 25 jaar nettarieven op netgebruikers af te wentelen. Europa heeft nog geen vergelijkbaar fonds gebouwd. Tot dat wel zo is, telt een gat van 800 miljard euro zwaarder voor elke exploitant dan welk getal er ook op een aansluitingsaanbod staat.
Lees hierna: NESO onder vuur van klokkenluiders, risicorapporten vervallen | Woensdag zet Europa's batterijen op de proef
