Pliant passeert 100 miljoen zonder bankvergunning

Een omzetmijlpaal die eigenlijk een vergunningvraag is

Wie de financiën leidt en een zakelijk kaartprogramma goedkeurt, vergelijkt vrijwel altijd tarieftabellen. Interchangekortingen, marges op valutawissel, koppeling met de boekhouding, hoe snel een kaart voor een nieuwe medewerker wordt uitgegeven. Wat in die vergelijking bijna nooit opduikt, is de rechtsvorm van het bedrijf dat het geld houdt, en deze week geeft aanleiding die regel toe te voegen. Op 29 juli zei Pliant meer dan 100 miljoen dollar aan terugkerende jaaromzet te hebben gepasseerd. Het cijfer komt van het bedrijf zelf en is niet gecontroleerd, dus lees het als een uitspraak en niet als een jaarrekening; de omringende gegevens zijn wel concreet: meer dan 300 medewerkers, acht kantoren, kaarten uitgegeven in meer dan 13 valuta voor ruim 32 landen, en meer dan 5.000 zakelijke klanten naast 35 partners in Europa en de Verenigde Staten. Bestuursvoorzitter Malte Rau noemde het een verschuiving in hoe bedrijven over zakelijke betalingen denken, en niet een omzetprestatie.

Pliant werd in 2020 in Berlijn opgericht en verkoopt zakelijke kaarten langs twee wegen: rechtstreeks aan bedrijven in reizen, webwinkels, verzekeringen en wagenparkbeheer, en als product onder andermans merk dat banken, fintechs en softwareplatforms onder eigen naam aanbieden. Sinds 2023 houdt het een vergunning als instelling voor elektronisch geld en het hoofdlidmaatschap van Visa. Bij die vergunning loont het even stil te staan.

Een instelling voor elektronisch geld mag elektronisch geld uitgeven en betalingen uitvoeren. Zij mag geen deposito's aannemen en daartegen niet uitlenen, en juist dat kenmerkt een bank. Het praktische gevolg is niet dat de constructie zwakker is, maar dat er een ander regelboek met andere garanties op rust, en het verschil komt precies terecht op het saldo dat uw bedrijf tussen opwaarderen en afrekenen op het platform laat staan.

Wat het waarborgen doet en wat het buiten laat

Binnen het Europese kader voor elektronisch geld zijn gelden die in ruil voor elektronisch geld worden ontvangen uitdrukkelijk geen deposito's, en de Europese Bankautoriteit heeft bevestigd dat zij buiten de depositogarantiestelsels vallen. In plaats daarvan komt het waarborgen van klantgelden uit artikel 7 van de richtlijn elektronisch geld, dat een instelling drie wegen laat om het geld van de klant te beschermen: het op een gescheiden rekening bij een kredietinstelling houden, afgeschermd van de eigen schuldeisers; het beleggen in veilige, laagrisico liquide activa zoals staatsobligaties of geldmarktfondsen; of het met een verzekering of gelijkwaardige garantie voor het volle bedrag afdekken.

Leg de twee regimes naast elkaar en de ruil is helder en niet verontrustend. Een depositogarantiestelsel keert tot 100.000 euro per inlegger per bank uit, snel en met de staat erachter, en stopt abrupt bij dat plafond; in Nederland is dat het depositogarantiestelsel dat De Nederlandsche Bank uitvoert. Het waarborgen dekt daarentegen het hele saldo zonder bovengrens, wat merkbaar beter is voor een bedrijf met 400.000 euro werkkapitaal op een betaalrekening, en het doet dat zonder staatsvangnet, wat merkbaar slechter is als de bescherming zelf tekortschiet. Geen van beide is een schandaal. Wat wel een probleem is: het meeste treasurybeleid is voor het eerste regime geschreven en beschrijft het tweede nergens, zodat niemand in het bedrijf ooit heeft gekozen welk van de twee men wilde.

De Amerikaanse tak draait op de vergunning van een ander

Dezelfde structurele keuze herhaalt zich in de Verenigde Staten, en daar scherper. Pliant betrad de Amerikaanse markt niet met een eigen vergunning. Op 14 juli kondigde het bedrijf een samenwerking aan met Coastal Financial Corporation, de bankholding uit Everett in de staat Washington die op de Nasdaq noteert als CCB en via haar tak voor bankieren als dienst optreedt als sponsorbank. De opzet draagt uitgifteconstructies via een agent en is wat het Amerikaanse programma juridisch mogelijk maakt.

Voor een klant heeft die afhankelijkheid een ongebruikelijke vorm. Uw kaartaanbieder is een leverancier die u met opzegtermijn en een migratieproject kunt wisselen. De sponsorbank eronder niet: daar ligt de vergunning waarop het programma draait, u hebt haar niet gekozen, u hebt geen contract met haar, en als die relatie zou veranderen moest het programma contractueel opnieuw worden opgezet in plaats van omgezet. Het is dezelfde les die al kwam met cloudregio's en met betaalverwerkers, op een plek waar de meeste bedrijven nog niet hebben gekeken. Coastal publiceert op 30 juli de cijfers over het tweede kwartaal, en dichter komt een externe klant niet bij de tegenpartij achter de kaart in zijn portemonnee.

Drie vragen, en waar de antwoorden thuishoren

Niets hiervan pleit tegen het gebruik van een uitgever die geen bank is. De commerciële logica is echt en de cijfers van Pliant zeggen dat de markt het daarmee eens is: uitgifte in meer dan 32 landen en meer dan 13 valuta is voor een enkele nationale bank werkelijk moeilijk te evenaren, en dat een Berlijns bedrijf deze omvang in zes jaar haalde, komt doordat de gevestigde partijen traag waren met bouwen. Het betoog luidt alleen dat de structuur een vastgelegd besluit hoort te zijn en niet een detail dat u tijdens een incident ontdekt.

Leg dus dit kwartaal drie antwoorden vast. Welke rechtspersoon houdt ons saldo, en in welk land heeft die een vergunning. Welke waarborgmethode uit artikel 7 hanteert die, scheiding, veilige activa of verzekering, en kan die de kredietinstelling of verzekeraar bij naam noemen. En welke bank staat achter het kaartprogramma in elke markt waar wij uitgeven. Elke aanbieder die de moeite waard is, beantwoordt alle drie in een alinea, en wie dat niet kan heeft u iets nuttigers verteld dan het antwoord zou zijn geweest.

Stel daarna een grens. Bepaal het hoogste saldo dat het bedrijf op enig moment op een betaalplatform wil laten staan, veeg alles daarboven weg, en maak dat getal onderdeel van hetzelfde beleid dat de limieten per bancaire tegenpartij al regelt. Zo wordt een nooit onderzochte blootstelling een bestuurde blootstelling, en meer is de opdracht niet.

Lees hierna: Personeel verkocht vier maanden na de ronde  |  Een camera boven de band geldt nu als bewijs