Ile Proxima pozyskała i od kogo
Proxima Fusion, monachijska firma wywodząca się z Instytutu Fizyki Plazmy Maxa Plancka, pozyskała 411 milionów euro, około 468 milionów dolarów, przy wycenie 2,4 miliarda euro. Rundę poprowadziły firmy inwestycyjne XTX Ventures i East X Ventures, a wyszukiwarkowo-chmurowy koncern Google oraz niemiecka spółka energetyczna RWE dołączyli jako inwestorzy strategiczni. Dla Google to pierwsza inwestycja w fuzję w Europie, a firma podała, że pieniądze rozszerzą jej produkcję wysokotemperaturowego kabla i magnesów nadprzewodnikowych oraz zbudują inżynierię, jakiej wymaga jej projekt stellaratora.
Liczba znaczy mniej niż tożsamość dwóch strategicznych nazwisk w akcjonariacie. XTX i East X są tam dla zwrotu; Google i RWE są tam dla prądu. Operator chmury, którego wzrost jest już ograniczony dostępnością energii, i spółka, która musi zasilać krajową sieć, nie są biernymi inwestorami finansowymi w projekcie naukowym. Są przyszłym klientem i przyszłym gospodarzem, i kupują miejsce przy stole technologii, która, jeśli zadziała, produkuje dokładnie tę pewną, niezależną od pogody, bezemisyjną energię, której obojgu brakuje.
Dlaczego spółka energetyczna i hyperscaler są znakiem
Proxima nie obiecuje prądu wkrótce. Jej plan wiedzie przez demonstrator o dodatnim bilansie energii, celowany na początek lat 2030, i pierwszą komercyjną elektrownię stellaratorową o nazwie Stellaris później w tej dekadzie. Ten harmonogram jest sednem, nie zastrzeżeniem. Gdy hyperscaler i spółka energetyczna wiążą kapitał w wytwarzaniu odległym o dziesięć lat, sygnalizują, że spodziewają się pewnej czystej energii rzadkiej i drogiej przez całą dekadę, a pozycjonowanie się teraz kosztuje mniej niż konkurowanie o nią później. To zaopatrzenie przebrane za kapitał podwyższonego ryzyka.
Logika jest ta sama, którą widać już w umowach o małych reaktorach i długoterminowym magazynowaniu podpisanych przez hyperscalerów: ograniczenie wzrostu centrów danych i przemysłu przesunęło się z chipów i kapitału na megawaty dostępne przez całą dobę. Udział w Proximie nie rozwiąże tego w tym roku, ale daje Google wczesne roszczenie do przyszłego pewnego źródła energii, a RWE aktyw nowej generacji na gruncie, który już kontroluje. Właściciele każdego łaknącego energii biznesu powinni czytać współinwestycję jak prognozę: dwie strony najbliższe licznikowi obstawiają, że napięcie potrwa.
Wygaszony reaktor to prawdziwy aktyw
Najbardziej wymownym szczegółem jest to, gdzie stanęłaby pierwsza elektrownia. RWE została inwestorem miesiące po tym, jak zgodziła się na współpracę z Proximą przy budowie jej pierwszej elektrowni stellaratorowej w Gundremmingen w Bawarii, na terenie elektrowni jądrowej wykorzystującej rozszczepienie, która została wyłączona. Ten wybór nie jest sentymentalny. Zdemontowana lokalizacja jądrowa przychodzi z już zbudowanym przyłączem sieci wysokiego napięcia, gotową infrastrukturą chłodzenia i wody, gruntem przeznaczonym pod wytwarzanie prądu oraz społecznością i regulatorem już przywykłymi do elektrowni na tym terenie. To dokładnie te aktywa, których zebranie od zera trwa lata.
Na rynku, gdzie nowe przyłącze sieciowe może czekać od siedmiu do dziesięciu lat, istniejący punkt przyłączenia jest wart więcej niż maszyna do niego podpięta. Plan Gundremmingen mówi, że prawdziwym bankiem gruntów pod wytwarzanie nowej generacji, czy to fuzję, czy małe reaktory modułowe, jest mapa zamkniętych i zamykanych lokalizacji jądrowych i węglowych, bo trzymają już rzadkie pozwolenia i przewody. Operatorzy planujący długoterminowe zaopatrzenie w energię powinni spojrzeć na tę mapę teraz, bo przyłącze sieciowe, nie reaktor, jest częścią, której nie da się szybko kupić.
Czytaj dalej: Zużycie energii Google wzrosło o 37% w rok | SI wyprzedza teraz sieć energetyczną
