Het plafond onder de boom

Aons Data Center Lifecycle Program is de grootste verzekeringsfaciliteit die ooit voor deze sector is gebouwd, en in juli 2026 groeide het naar 5 miljard dollar capaciteit, van slechts 3,5 miljard drie maanden eerder. Die groei oogt indrukwekkend tot je ze naast wat ze eigenlijk moet dekken legt. S&P Global Ratings schat de waarde van individuele datacenterprojecten op tot 30 miljard dollar, en Swiss Re Corporate Solutions zegt dat een enkele hyperscale-campus 20 miljard dollar aan limiet kan vereisen voor alleen de gebouwen, nog voor er een server is geïnstalleerd.

De concurrerende Nimbus-faciliteit van Marsh haalt ongeveer 2,7 miljard dollar. Munich Re schrijft netto zo'n 250 miljoen dollar per project. Om vandaag 10 miljard dollar dekking op een campus te bundelen, moet een toren van 40 of meer verzekeraars worden opgebouwd, elk met een eigen deel, elk met een eigen prijs. Bij 30 miljard dollar blootstelling houdt dat stapelen op een plaatsingsprobleem te zijn en wordt het, volgens een marktanalyse, een rekenkundige onmogelijkheid tegen ook maar enigszins concurrerende voorwaarden.

Waarom de markt het niet bijbeent

Het gat ontstaat omdat twee cijfers tegengestelde kanten op bewegen. De kapitaaluitgaven van hyperscalers zullen in 2026 naar verwachting boven de 600 miljard dollar uitkomen, een sprong van 36 procent tegenover het jaar ervoor, waarvan ongeveer driekwart naar AI-infrastructuur gaat. Het gemiddeld verzekerde datacenterproject bij Zurich North America is gegroeid van ongeveer 150 miljoen dollar vijf jaar geleden naar ongeveer 3 miljard dollar vandaag, een vertwintigvoudiging waar de verzekeringskant geen tijd had om geleidelijk aan te wennen.

Swiss Re's eigen premieprognoses vertellen hetzelfde verhaal vanuit de prijskant: wereldwijde premies voor datacenterverzekeringen zouden tegen 2030 bijna verdubbelen, van 10,6 naar 24,2 miljard dollar, en ongeveer 40 procent van de Amerikaanse datacentercapaciteit ligt in tornadogevoelige regio's, een fysiek risico dat verzekeraars nu inprijzen in plaats van stilzwijgend te dragen. Zurichs wereldwijde hoofd bouw en borgstelling zei ronduit dat de markt niet genoeg capaciteit heeft om de grootste projecten voor volle waarde te verzekeren, terwijl kredietverstrekkers volledige herbouwwaardedekking steeds vaker als financieringsvoorwaarde stellen.

Wat dit betekent als u huurt of bouwt

Weinig bedrijven bouwen hun eigen campus van 30 miljard, maar heel veel huren tegenwoordig colocatieruimte of een eigen datazaal binnen zo'n gebouw, en het dekkingsgat blijft niet stroomopwaarts hangen. Wie een pand niet volledig kan verzekeren, schuift dat restrisico ergens door: naar hogere huurprijzen, naar contractuele schadelimieten na een brand of storm, of naar kredietvoorwaarden die de financiering van het project en uiteindelijk de kosten van huurders opdrijven.

Vraag voordat u een colocatie- of maatwerkbouwcontract tekent rechtstreeks aan de aanbieder welk deel van de herbouwwaarde van het pand daadwerkelijk verzekerd is, en of dat cijfer gelijke tred heeft gehouden met wat het gebouw nu kost om te herbouwen. Met 11.000 datacenters wereldwijd die samen goed zijn voor meer dan 2 biljoen dollar aan verzekerbare activa, en premies die deze schaal nog altijd achternalopen, is de verzekeringspositie van een pand geen formaliteit meer die ergens in een bijlage begraven ligt. Het is een cijfer dat de moeite waard is om naar te vragen.

Lees hierna: Google dekte zijn gasgok af met geothermie  |  TVA maakt apart energietarief voor AI-datacenters