Een waterkrachtregio plant met gas

Op 13 augustus publiceerde de Northwest Power and Conservation Council het concept van zijn negende regionale energieplan, de nieuwste editie van een prognose voor 20 jaar die de raad ongeveer om de vijf jaar opstelt sinds het Congres hem in 1980 oprichtte om elektriciteitsvoorziening te balanceren met de bescherming van vis en wild langs het hele Columbia-riviersysteem. Het kerncijfer van deze editie is een vraagprognose van 50 tot 100 procent groei over de komende twee decennia, een bandbreedte die de raad expliciet toeschrijft aan datacenters, de elektrificatie van voertuigen en gebouwen, en gewone bevolkingsgroei in Washington, Oregon, Idaho en West-Montana.

Om die bandbreedte betrouwbaar te dekken, beveelt het concept aan om tegen 2032 ongeveer 11.000 megawatt nieuwe opwekking toe te voegen: ongeveer 9.000 MW wind en zon, en tot 2.100 MW nieuw aardgas, waarvan alleen al Washington 500 tot 1.250 MW toegewezen krijgt. Voor een regio waar waterkracht van de Bonneville Power Administration nog altijd ongeveer driekwart van het net draagt, en waar de door bosbranden en zalm gedomineerde politiek rond nieuwe fossiele opwekking al decennia lastig ligt, is het aanbevelen van nieuwe gascentrales op zich al het nieuws dat een kop over wind en zon zou missen.

Opslag alleen doet niet de hele klus

Het plan combineert die opwekking met 5 gigawatt batterijopslag en 590 megawatt vraagsturing - middelen waarop regionale nutsbedrijven jarenlang hebben geleund om te beargumenteren dat wisselvallige hernieuwbare bronnen fossiele capaciteit kunnen vervangen. Planningsdirecteur Jennifer Light verwoordde de keuze ronduit: geen enkele bron kan alleen voorzien in de groeiende energiebehoefte van de regio, alleen een portefeuille van kosteneffectieve bronnen brengt de juiste balans tussen economie, efficiëntie, betrouwbaarheid en toereikendheid.

Die formulering is zelf al een erkenning. Een raad wiens eerdere plannen leunden op efficiëntie en hernieuwbare bronnen om nieuwe fossiele capaciteit te vermijden, beveelt nu tot 2,1 gigawatt gas aan, juist omdat opslag en hernieuwbare bronnen, zelfs op 9 GW en 5 GW, niet alleen kunnen instaan voor een vraagcurve die kan verdubbelen. Het gas is geen voorkeur; het is de betrouwbaarheidsbuffer die het bovenste uiteinde van de prognose vereist.

Nutsbedrijven moeten nu mét datacenters plannen, niet eromheen

Het concept markeert ook een procedurele verschuiving: voor het eerst beveelt de raad aan dat nutsbedrijven bij resourceplanning rechtstreeks samenwerken met datacenterontwikkelaars, in plaats van grote afnames te behandelen als achtergrondgroei van de vraag die later wel wordt opgevangen. Dat is een stilzwijgende erkenning dat datacenters, in een regio die van oudsher goedkope waterkracht exporteert, groot en onvoorspelbaar genoeg zijn geworden om een eigen plek aan de planningstafel nodig te hebben.

Het concept staat open voor publieke inspraak tot 16 oktober 2026, voorafgaand aan een definitief plan dat eind 2026 of begin 2027 wordt verwacht, met geschatte uitvoeringskosten van rond de 2,3 miljard dollar. Wat het uiteindelijke gascijfer ook wordt, het plan stelt nu al vast dat het noordwesten van de VS, een regio die zijn klimaatimago op goedkope waterkracht heeft gebouwd, nieuwe fossiele opwekking nu behandelt als een post die de eigen regionale planners noodzakelijk achten, niet optioneel, om gelijke tred te houden met de door AI gedreven vraaggroei.

Lees hierna: PJM Zet Eigen Tweederde Stem Opzij  |  CenterPoints 14 Gigawatt Komen met een Verbeurdclausule